Antillena miguelangeli

Pająk nadrzewny, prowadzący głównie nocny tryb życia. Dzień spędza w kryjówkach budowanych w naturalnych zagłębieniach pni, konarach, wśród liści lub w szczelinach kory drzew. Kryjówki te tworzy z gęstej przędzy, którą wykorzystuje do budowy nieregularnych rurkowatych gniazd. Nie buduje klasycznych sieci łownych, lecz poluje aktywnie z zasadzki lub podczas krótkich patroli po najbliższym otoczeniu swojej pajęczyny. Ofiarę chwyta błyskawicznym skokiem, najczęściej z ukrycia, posługując się wrażliwością na drgania podłoża. Poluje głównie na drobne bezkręgowce, takie jak owady i inne stawonogi, jednak starsze i większe osobniki są w stanie upolować również niewielkie kręgowce, np. młode jaszczurki. W sytuacji zagrożenia unika konfrontacji, najpierw próbując ucieczki – często w górę lub do wnętrza pajęczyny. W przeciwieństwie do wielu naziemnych ptaszników rzadko wyczesuje włoski parzące, preferując zachowania unikowe. W skrajnych przypadkach może przyjąć postawę obronną lub ukąsić. Samce dojrzewają płciowo szybciej niż samice i po ostatniej wylince wyposażone są w narządy kopulacyjne – bulbusy – znajdujące się na końcach nogogłaszczek. Po odbyciu kopulacji samica, może złożyć kokon, zawierający od kilkudziesięciu do ponad stu jaj. Młode wykluwają się po kilku tygodniach i pozostają przez pewien czas w kokonie, gdzie przechodzą pierwszą wylinkę. Następnie opuszczają kokon i zaczynają samodzielne życie.